Een bevalling is voor veel mensen een ingrijpend en emotioneel moment. Voor Bennett Kaspar-Williams liep die ervaring niet alleen om medische redenen zwaar, maar vooral door hoe hij werd aangesproken door het ziekenhuispersoneel.
De 37-jarige Bennett uit Los Angeles beviel in oktober 2020 van zijn zoon Hudson via een keizersnede. Maar wat een bijzonder moment had moeten zijn, kreeg voor hem een wrange bijsmaak.
Verkeerd aangesproken tijdens zorg
Bennett, die zich destijds identificeerde als man en de voornaamwoorden hij/hem gebruikte, geeft aan dat hij tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis herhaaldelijk verkeerd werd aangesproken.
Volgens hem bleven verpleegkundigen hem “moeder” noemen, ondanks dat zijn genderidentiteit bekend was en ook op medische formulieren stond aangegeven.
Dat zorgde voor frustratie.
En ongemak.
Bewuste keuze om ouder te worden
De weg naar het ouderschap was voor Bennett allesbehalve vanzelfsprekend. Hij begon zijn transitie al in 2014, nadat hij enkele jaren eerder had ontdekt dat hij transgender was.
Samen met zijn partner Malik besloot hij uiteindelijk een gezin te stichten.
Dat betekende ook dat hij tijdelijk moest stoppen met testosterontherapie, zodat zijn lichaam weer vruchtbaar zou worden.
Afgewogen beslissing
Hoewel Bennett al een borstoperatie had ondergaan, had hij geen operaties aan zijn onderlichaam laten uitvoeren. Daardoor bleef het voor hem fysiek mogelijk om zelf een kind te dragen.
Na lang nadenken voelde hij zich comfortabel genoeg met die keuze.
En toen ze eenmaal begonnen, ging het sneller dan verwacht.
“We waren nog maar net bezig, dus we dachten dat het langer zou duren,” vertelde hij later.
Zwangerschap in bijzondere tijd
De zwangerschap viel samen met een onzekere periode.
Kort nadat Bennett ontdekte dat hij zwanger was, brak de coronapandemie uit en ging de wereld in lockdown. Dat zorgde voor extra spanning.
Niet alleen over zijn eigen gezondheid, maar ook over die van zijn ongeboren kind.
Emotioneel en complex
De zwangerschap zelf omschrijft Bennett als zowel vervullend als uitdagend.
Aan de ene kant was er de vreugde van het ouderschap.
Aan de andere kant was er het gevoel niet volledig erkend te worden in zijn identiteit.
En dat zat hem vooral in de omgang met zorgverleners.
Dysforie door medische omgeving
Volgens Bennett was het niet zozeer de zwangerschap zelf die voor dysforie zorgde.
Het was de manier waarop hij werd benaderd.
“Het enige wat me dysforisch maakte, was dat ik verkeerd werd aangesproken tijdens mijn medische zorg,” gaf hij aan.
Dat gevoel bleef terugkomen.
Formulieren zeggen één ding, praktijk iets anders
Op papier was zijn gender duidelijk vastgelegd.
Toch bleek dat in de praktijk niet altijd door te dringen.
Tijdens consulten en uiteindelijk ook rond de bevalling werd hij herhaaldelijk aangesproken op een manier die niet overeenkwam met hoe hij zichzelf ziet.
En dat bleef niet zonder impact.
Na de geboorte: frustratie blijft
Ook na de geboorte van zijn zoon Hudson bleef dat gevoel hangen.
Voor Bennett werd het een belangrijk punt om over te praten en aandacht voor te vragen.
Niet alleen voor zichzelf.
Maar ook voor anderen in vergelijkbare situaties.
Meer dan een persoonlijk verhaal
Bennett gebruikt zijn ervaring om een bredere discussie aan te kaarten.
Namelijk: de koppeling tussen zwangerschap, moederschap en gender.
Volgens hem is die koppeling te sterk en te vanzelfsprekend.
“Zwangerschap is geen gender”
Hij stelt dat zwangerschap niet automatisch betekent dat iemand zich als vrouw identificeert.
En dat het belangrijk is om daar in de zorg rekening mee te houden.
“De hele zwangerschapszorg draait om het idee van moederschap,” zegt hij.
En juist daar wringt het volgens hem.
Moeilijk systeem om te doorbreken
Volgens Bennett is het systeem zo ingericht dat het lastig is om daarvan af te wijken.
Niet per se uit onwil.
Maar omdat het zo diep verweven zit in taal en praktijk.
Daardoor blijven situaties ontstaan waarin mensen zich niet erkend voelen.
Persoonlijke grenzen en identiteit
Voor Bennett was het een bewuste keuze om lichaamsfuncties los te koppelen van gender.
Dat maakte het voor hem mogelijk om zelf een kind te dragen, zonder dat hij zijn identiteit hoefde los te laten.
Maar hij merkt dat die gedachte nog niet overal wordt gedeeld.
Oproep tot verandering
Zijn verhaal is dan ook bedoeld als oproep.
Niet om te veroordelen.
Maar om bewustzijn te creëren.
Zodat zorgverleners beter aansluiten bij de identiteit van patiënten.
Complexiteit van ouderschap
Wat zijn ervaring vooral laat zien, is hoe complex thema’s als gender en ouderschap kunnen zijn.
Niet alles past in de traditionele kaders.
En juist daarom vraagt het om aandacht.
Eén ding is duidelijk
Voor Bennett Kaspar-Williams was de geboorte van zijn zoon een bijzonder moment.
Maar ook één dat gepaard ging met frustratie.
Niet door de medische zorg zelf.
Maar door hoe hij daarin werd aangesproken.
En dat maakt zijn verhaal voor velen herkenbaar — en voor anderen juist een aanleiding om er opnieuw over na te denken.
