Een 11-jarige jongen uit Canada is overleden aan rabiës, ook wel hondsdolheid genoemd, nadat hij tijdens zijn slaap in contact kwam met een vleermuis. Volgens een nieuw medisch rapport lag het dier met zijn bekje op de mond en neus van de jongen terwijl hij in bed lag. Omdat er geen duidelijke beet- of krabwonden zichtbaar waren, sloegen de ouders aanvankelijk geen alarm. Die beslissing kreeg uiteindelijk een dramatische afloop.
Het incident vond al in 2024 plaats tijdens een verblijf in een vakantiehuisje in het noorden van de Canadese provincie Ontario. Het verhaal komt nu naar buiten via een publicatie in het Canadian Medical Association Journal en zorgt opnieuw voor aandacht voor de gevaren van rabiës, een zeldzame maar vrijwel altijd dodelijke infectie zodra er eenmaal klachten ontstaan.
Vleermuis op gezicht tijdens de nacht
De jongen verbleef met zijn familie in een vakantiehuisje toen hij wakker werd met een vleermuis op zijn gezicht. Volgens het rapport zat het dier op zijn mond en neus. De jongen sloeg de vleermuis direct van zich af, waarna zijn vader het dier met een koekenpan wist te vangen en buiten vrijliet.
Omdat er op dat moment geen zichtbare verwondingen te zien waren, zoals een beet of krab, zochten de ouders geen medische hulp. Juist dat maakt dit soort situaties verraderlijk. Bij contact met een vleermuis hoeft een beet namelijk niet altijd duidelijk zichtbaar of voelbaar te zijn.
Negentien dagen later begonnen de eerste klachten
Bijna drie weken na het incident ging het mis. Ongeveer negentien dagen later kreeg de jongen last van gevoelloosheid aan de rechterkant van zijn gezicht. Ook zwol zijn gezicht op, voelde hij zich niet goed en verloor hij zijn eetlust.
Zijn ouders brachten hem naar een spoedkliniek, waar artsen in eerste instantie dachten aan een aangezichtsverlamming. Op dat moment was nog niet duidelijk dat de klachten mogelijk verband hielden met het contact met de vleermuis.
Symptomen werden snel erger
De gezondheid van de jongen ging daarna in korte tijd verder achteruit. Toen zijn klachten verergerden, werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Pas daar kwam het eerdere contact met de vleermuis ter sprake en ontstond het vermoeden dat hij mogelijk rabiës had opgelopen.
Artsen lieten daarop aanvullend onderzoek doen. Op de vierde dag van zijn ziekenhuisopname werd via een speekseltest bevestigd dat hij besmet was met het rabiësvirus. Ondanks medische zorg kon hij niet meer worden gered. Zeventien dagen na zijn opname overleed hij aan de gevolgen van de infectie.
Rabiës is vrijwel altijd dodelijk zodra klachten beginnen
Rabiës, in Nederland beter bekend als hondsdolheid, is een ernstige virusinfectie die de hersenen en het zenuwstelsel aantast. Mensen kunnen besmet raken via een beet, krab of speeksel van een besmet dier. Dat kan bijvoorbeeld gebeuren wanneer speeksel van een dier in contact komt met een wondje, de mond, neus of ogen.
Het gevaar van rabiës is dat de ziekte nog goed te voorkomen is als er snel wordt gehandeld, maar dat het virus vrijwel altijd dodelijk is zodra de eerste symptomen zich aandienen. Juist daarom is het zo belangrijk om na elk mogelijk risicocontact meteen medisch advies in te winnen, ook als er geen wond zichtbaar is.
Vleermuizen vormen een bekende risicobron
Hoewel veel mensen bij rabiës vooral denken aan honden, vormen ook vleermuizen een bekende bron van besmetting. Hun tanden zijn klein en scherp, waardoor een beet soms nauwelijks opvalt. Iemand kan dus wel degelijk besmet raken zonder een duidelijke wond te zien.
Dat maakt contact met vleermuizen extra riskant. Deskundigen adviseren daarom om na direct contact met een vleermuis altijd contact op te nemen met een arts of gezondheidsdienst, zeker als het dier in de buurt van het gezicht is geweest of iemand heeft aangeraakt tijdens de slaap.
In Canada zeldzaam bij mensen, maar niet bij dieren
Volgens de Canadian Veterinary Medical Association worden er in Canada jaarlijks duizenden gevallen van rabiës bij dieren vastgesteld. Toch komt besmetting bij mensen er maar zelden voor. Sinds 1924 zouden in Canada 28 mensen aan het virus zijn overleden.
Dat maakt deze zaak extra opvallend. Tegelijk laat het zien dat zeldzaam niet hetzelfde is als onmogelijk. Juist omdat het om een zeldzame ziekte gaat, denken ouders en artsen er niet altijd direct aan.
Ook wereldwijd blijft rabiës een groot probleem
Wereldwijd is rabiës nog altijd een groot gezondheidsprobleem. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) meldt dat de ziekte voorkomt in meer dan 150 landen. Elk jaar overlijden naar schatting zo’n 59.000 mensen aan het virus.
De meeste sterfgevallen vinden plaats in landen waar mensen minder snel toegang hebben tot vaccins en medische zorg. Vaak gaat het om besmettingen via hondenbeten, maar ook andere dieren kunnen het virus overdragen.
In Nederland zeer zeldzaam
In Nederland komt rabiës bij mensen nauwelijks voor. Volgens het RIVM zijn in de afgelopen veertig jaar vijf mensen aan de ziekte overleden. In al die gevallen raakten zij besmet in het buitenland.
Toch betekent dat niet dat waakzaamheid overbodig is. Ook in Nederland wordt geadviseerd om na een beet, krab of ander risicovol contact met een mogelijk besmet dier direct medische hulp te zoeken. Dat geldt niet alleen na contact met honden of apen in het buitenland, maar ook bij contact met vleermuizen.
Snel handelen kan levens redden
De belangrijkste boodschap uit deze tragische zaak is dat snelheid cruciaal is. Wie mogelijk in contact is geweest met een dier dat rabiës kan overdragen, moet niet afwachten tot er klachten ontstaan. Met een snelle behandeling, meestal bestaande uit vaccinaties en soms antistoffen, kan worden voorkomen dat iemand ziek wordt.
Zodra symptomen als gevoelloosheid, slikproblemen, koorts, verwardheid of spierkrampen optreden, is het in de meeste gevallen al te laat. Daarom benadrukken artsen en gezondheidsinstanties dat elk mogelijk risicocontact serieus genomen moet worden, hoe klein of onschuldig het ook lijkt.
Tragisch voorbeeld van hoe snel het mis kan gaan
Het overlijden van de 11-jarige jongen laat op pijnlijke wijze zien hoe verraderlijk rabiës kan zijn. Een ogenschijnlijk klein incident tijdens een vakantie eindigde in een tragedie, mede doordat er geen duidelijke wond zichtbaar was en de ernst van het contact daardoor niet meteen werd herkend.
Het verhaal dient nu als indringende waarschuwing voor ouders, reizigers en zorgverleners: wie wakker wordt met een vleermuis op of rond het gezicht, of op een andere manier direct contact heeft gehad met zo’n dier, moet dat nooit bagatelliseren. Ook zonder zichtbare beet kan snelle medische hulp het verschil maken tussen leven en dood.
Bron
