In zijn podcast ADHAZES verraste André Hazes luisteraars met een intiem, soms hilarisch verhaal over de komst van zijn zoon Dré. Niet vanzelfsprekend, vertelt hij, maar via een medisch traject met IVF en later ICSI. Tussen de knipogen door beschrijft hij het beruchte ‘kamertje’ in de kliniek, de afstandsbediening, en waarom hij na afloop expres bleef zitten. Open, menselijk en ontwapenend: precies het soort eerlijkheid dat taboes kraakt én herkenning oproept.
Een openhartig moment
Zonder poeha vertelt André dat de zwangerschap van Dré niet spontaan tot stand kwam. Hij en Monique kozen voor medische hulp, een route die voor veel stellen realiteit is maar zelden zo nuchter én geestig wordt besproken.
Zijn toon is open, nergens koket. Hij benoemt het praktische gedoe naast het medische: afspraken, potjes, papieren en dat fameuze kamertje. Geen klinische opsomming, maar een alledaags inkijkje dat zowel glimlach als slikmoment oplevert.
Van grap naar kwetsbaarheid
Wat begint als jolig geklets verandert moeiteloos in iets oprechts. André gebruikt humor niet om te verhullen, maar om te benaderen: je voelt de spanning van het moment, en tegelijk het vermogen om die spanning zachtjes te laten leeglopen.
Dat evenwicht is precies waarom het beklijft. Hij zet zichzelf neer als gewone man in een ongewone situatie, zonder stoerdoenerij of dramatiek. Het resultaat is kwetsbaarheid waar je niet van weg wilt kijken, hoe ongemakkelijk ook.
Wat er in het kamertje gebeurde
In de kliniek krijgt hij een potje, een eigen ruimte, een televisie en een afstandsbediening. Het klinkt als slapstick, maar het is standaardpraktijk: een beetje houvast in een omgeving die vooral steriel en onpersoonlijk aanvoelt.
Je hoort hem bijna grinniken wanneer hij het vertelt: alsof hij zichzelf in een filmset ziet rondlopen. Dat beeld maakt het menselijker dan elk medisch dossier ooit kan, en precies daardoor bijzonder herkenbaar voor velen.
Sneller dan gepland
Het meest gênante detail komt achteloos voorbij: hij was sneller klaar dan hij zelf verwachtte. Niet per se een probleem, maar wel zoiets waarvoor je liever niet meteen de gang op loopt, middenin een stille kliniek.
Dus bleef hij zitten. Niet omdat het moest, maar om de tijd te laten verstrijken en zichzelf een subtiele uitweg te gunnen. Je ziet het voor je: die lege kamer, dat potje, en een man die tijd koopt.
Tijd rekken op de lederen bank
Om niet verdacht vlot naar buiten te stappen, ploft hij op de bank en begint haast achteloos te zappen. Even bladeren, even lachen, even niets. Pas toen hij ‘alles had gezien’ durfde hij de deurkruk weer vast te pakken.
Dat beeld is komisch, maar het verraadt ook spanning. Hij wil niemand teleurstellen of opvallen, zelfs niet in een anonieme gang. Het is precies die mengeling van schaamte en humor die zijn vertelling warmte geeft.
Waarom er hulp nodig was
Belangrijk detail: volgens André lag de medische reden bij Monique Westenberg. Zij heeft geen eileiders en wist al vóór hun relatie dat een zwangerschap zonder ziekenhuis niet haalbaar zou zijn. Dat is rauw, praktisch en voor veel vrouwen herkenbaar.
Ze begonnen met klassieke IVF en stapten daarna over op ICSI, een verfijnde variant. Het traject is intensief, met hormonen, puncties en wachttijden, maar vooral ook met hoop. Hoop die lang stil blijft, tot er ineens levensreddend geluid klinkt.
Icsi en ivf, simpel uitgelegd
IVF betekent dat een eicel buiten het lichaam wordt bevrucht en daarna teruggeplaatst. Bij ICSI kiest de laborant één zaadcel die rechtstreeks in de eicel wordt geïnjecteerd. Het vergroot de kans op bevruchting wanneer omstandigheden het ingewikkeld maken.
Voor buitenstaanders klinkt het technisch; voor betrokkenen is het vooral wachten, hopen en opnieuw proberen. Het traject eist energie, tijd en geduld, en eindigt helaas niet voor iedereen met een zwangerschap. Precies daarom voelt openheid als bondgenootschap.
De uitkomst: kleine dré
Uiteindelijk kwam er wél dat grootse nieuws: op vijfentwintig oktober tweeduizendzestien werd hun zoon Dré geboren. Een datum die in hun gezin symbool staat voor doorzetten, medische kunde en veel geluk. Geen vanzelfsprekendheid, maar een zorgvuldig bevochten begin.
André’s lichtvoetige terugblik helpt om die bijzondere start niet alleen medisch te zien, maar vooral als liefdesverhaal. Twee mensen die, ondanks obstakels, alles op alles zetten om een kind te krijgen en daar eerlijk over durven praten.
De podcast als veilige plek
Opvallend is dat hij dit juist in ADHAZES deelt, een podcast die vaak vol grappen en dagelijkse beslommeringen zit. De setting voelt veilig, alsof je aan de keukentafel schuift, waardoor zwaardere onderwerpen lichter landen zonder hun gewicht te verliezen.
Het is een plek waar zijn bravoure ruimte maakt voor nuance. Tussen het lachen door krijgt kwetsbaarheid een stem, en dat klinkt door. Zo’n toon helpt anderen om eigen ervaringen te benoemen, zonder dat de sfeer loodzwaar wordt.
Het taboe rondom vruchtbaarheid
Vruchtbaarheidsproblemen raken veel meer stellen dan je aan de buitenkant ziet. Toch blijft het vaak stil, uit schaamte of simpelweg omdat de woorden ontbreken. Elke openheid, zeker van bekende gezichten, duwt dat taboe weer een stukje verder naar achteren.
In Nederland worden jaarlijks duizenden kinderen via vruchtbaarheidsbehandelingen geboren. Elk verhaal is eigen, met vreugde en verlies dicht naast elkaar. Als iemand als André dat normaliseert, voelt het voor velen minder eenzaam, en soms nét iets beter draaglijk.
Humor als schild en brug
Humor kan verhullen, maar hier verbindt het. Hij lacht niets weg; hij maakt het draaglijk. Dat verschil hoor je. Het laat ruimte voor ernst, zonder de kramp. Precies daardoor schuift zijn verhaal van aandachttrekkerij naar menselijkheid.
En ja, het blijft ondeugend en een tikkeltje ongemakkelijk. Maar daarmee zegt hij eigenlijk: kijk, dit is óók hoe het gaat. Geen perfecte plaatjes, wel échte momenten. Dat voelt bevrijdend voor wie zichzelf herkent in die kleine, pijnlijke grapjes.
Grenzen van openheid
Natuurlijk roept zo’n persoonlijke onthulling vragen op: hoe ver ga je op de publieke microfoon? Voor de één is dit te veel detail, voor de ander broodnodige normalisering. De waarheid ligt waarschijnlijk, zoals vaak, ergens comfortabel in het midden.
Wat telt, is dat hij zijn eigen verhaal vertelt, met respect voor Monique en hun zoon. Dat maakt het geloofwaardig. Het nodigt uit tot gesprek, en precies dat is wat taboes nodig hebben: lucht, woorden en een beetje humor.
En nu: jullie reactie
Deel jij André’s gevoel voor luchtigheid, of schuif je liever het gordijntje dicht bij dit soort onderwerpen? We zijn benieuwd hoe jij dit beluistert: verhelderend, te open, of precies goed? Laat vooral je verhaal en nuance horen.
Reageer op onze sociale media en praat mee met andere lezers die dit herkennen, nu doormaken, of juist achter zich hebben gelaten. Respectvol, eerlijk en menselijk – precies zoals het verhaal dat André hier met ons deelde.
Bron: muziekzine.nl
