De man die zondag dood werd gevonden in een sloot aan Jacob van Ruysdaelstraat in Den Bosch, blijkt 71-jarige Paul Kagie. De politie ziet geen aanwijzingen voor een misdrijf. Het nieuws slaat hard in en laat een lege plek achter.
Bekend gezicht in de stad
Kagie was in Den Bosch een vertrouwd gezicht. Ruim veertig jaar bewoog hij zich door raadszalen, buurthuizen en wijkcentra. Hij diende de stad als raadslid en wethouder, maar ook als verbinder tussen beleid en dagelijkse zorgen van bewoners.
Die brede betrokkenheid leverde hem respect op, ook bij politieke tegenstanders. Wie hem sprak, trof doorgaans iemand die dossiers kende, afspraken nakwam en na een stevig debat net zo makkelijk een grap maakte als een helpende hand uitstak.
Begin van een lange loopbaan
Zijn politieke start dateert uit 1982, toen hij namens de PvdA in de gemeenteraad kwam. In de jaren daarna groeide hij door tot wethouder. Daarmee ontwikkelde hij zich tot een van de herkenbare stemmen binnen de Bossche politiek.
Collega’s roemen hoe hij vergaderstukken tot de kern bracht. Hij wilde weten wat een besluit in de praktijk betekende: voor de straat, de school, het buurthuis. Dat concrete denken bleef als een rode draad door zijn carrière lopen.
Een eigen partij voor de stad
In 1997 koos Kagie voor een nieuwe weg en richtte hij Lente ’97 op, een lokale partij met Bossche wortels. Later ging die formatie verder als Leefbaar ’s-Hertogenbosch en Rosmalen, met dezelfde nadruk op dichtbij en doenbaar bestuur.
Kagie bleef jarenlang het politieke kompas binnen de partij. Niet door luid te roepen, wel door koersvast te zijn en ingewikkelde kwesties terug te brengen tot begrijpelijke keuzes. Steeds met het perspectief van inwoners voorop, niet het spel.
Blijven bouwen aan leefbaarheid
Ook buiten het stadhuis zette hij zich in voor de leefbaarheid van wijken. Hij koppelde cultuur, ontmoeting en zorg, omdat een buurt volgens hem pas werkt als mensen elkaar vinden. Projecten kregen bij hem een gezicht, nooit alleen een nummer.
Die aanpak leverde tastbare resultaten op in buurthuizen en verenigingen. Niet alles lukte, maar hij bleef duwen, trekken en luisteren. Zijn overtuiging: beleid hoort de stad te dienen, en niet andersom. Daarin week hij zelden af.
Oog voor mens achter het dossier
Wie hem benaderde met een probleem, kreeg geen standaardantwoord. Hij stelde vragen, belde terug en liep desnoods mee een gebouw binnen. Achter ieder agendapunt zag hij mensen met zorgen, verwachtingen en vaak ook verrassend veel veerkracht.
Die persoonlijke benadering verklaart waarom rouwberichten nu zo warm klinken. Collega’s herinneren zich niet alleen de bestuurder, maar vooral de man die je bij naam kende, je verhaal onthield en de volgende keer vroeg hoe het nu écht ging.
Wonen en ouder worden
Een thema dat hem na aan het hart lag, was zelfstandig wonen voor ouderen. Hij hielp initiatieven op weg waardoor Bossche senioren langer in hun buurt konden blijven, dicht bij geliefde ritmes, buren en voorzieningen die vertrouwen geven.
Het ging hem daarbij niet alleen om stenen, maar om samenleven. Het was die combinatie van praktische oplossingen en menselijkheid die hem typeerde. Daarin vond hij vaak bondgenoten, ver voorbij partijgrenzen of coalitie-akkoorden van het moment.
Een herkenbare politieke stijl
Kagie stond bekend als iemand die graag in gesprek ging, ook als standpunten botsten. Hij luisterde, prikte door wollige zinnen heen en vroeg wat een voorstel concreet opleverde. Zo hield hij debatten nuchter, scherp en verrassend constructief.
Na afloop was hij meestal de eerste die spanning brak met een kwinkslag. Het onderscheid tussen stevig debat en gewone omgang wist hij scherp te houden. Juist daardoor wilden tegenstanders vaak tóch met hem aan dezelfde tafel zitten.
De fakkel binnen de familie
Dit voorjaar zette hij een volgende stap: in april droeg hij een flink deel van zijn werkzaamheden over aan zijn zoon, Maarten Kagie. Het politieke stokje bleef zo binnen de familie, met Paul nog steeds op de achtergrond aanwezig.
Die overdracht voelde niet als afscheid, eerder als een nieuwe rol. Hij bleef zijn zoon en partij adviseren, zonder zich op te dringen. Dat tekent zijn stijl: betrokken, dienstbaar en altijd met het belang van de stad voorop.
Nog altijd actief in commissies
Ook na de overdracht bleef hij commissielid voor Leefbaar ’s-Hertogenbosch. Daar, in de voorbereiding van besluiten, voelde hij zich zichtbaar thuis. Doorvragen, scherpstellen, en zorgen uit wijken op tijd het debat binnenbrengen: dat was precies zijn terrein.
Juist daarom is zijn plotselinge overlijden zo voelbaar op het stadhuis. Niet alleen verdwijnt ervaring, maar ook iemand die overleg menselijk maakte. De stilte die hij achterlaat, klinkt extra luid in gangen die hij zo goed kende.
Geschokte reacties in het stadhuis
Binnen de Bossche politiek is met verslagenheid gereageerd. Partijgrenzen deden er even niet toe. Raadsleden, oud-bestuurders en medewerkers delen herinneringen die variëren van taaie onderhandelingen tot kleine gebaren van aandacht, precies die dingen die het verschil maken.
Het beeld is consistent: een vakman met humor en een warm hart. Iemand die met overtuiging streed, maar nooit vergat met wie hij aan tafel zat. Die combinatie van scherpte en aandacht verklaart waarom het verlies zo breed wordt gevoeld.
Herinneringen van Judith Hendrix
Judith Hendrix van De Bossche Groenen kende hem zo’n vijfentwintig jaar. Ze werkte nauw met hem samen en noemt hem meer dan een collega: een vriend. Het nieuws brak haar, zei ze. Tegelijk klinkt in haar woorden veel dankbaarheid door.
Politiek botsten ze geregeld, maar persoonlijk bleef de band onveranderd hecht. Hendrix schetst een man die altijd vroeg hoe het echt met je ging, die luisterde voorbij de stellingname en wist wanneer het debat ophield en het leven verderging.
De blik van Sjef van Creij
Sjef van Creij van Gewoon Gedreven hoorde het bericht totaal onverwacht. Hij beschrijft Kagie als iemand bij wie politiek overal in zat: scherp op de inhoud, met een rechte rug en een onmiskenbare voorkeur voor klare taal.
Als hij iets geen goed idee vond, zei hij dat ronduit, met argumenten op tafel. Die openheid maakte samenwerken simpel: je wist precies waar je aan toe was. En als hij ergens enthousiast over was, dan hoorde iedereen het meteen.
Woorden van de burgemeester
Burgemeester Jack Mikkers noemde Kagie een vertrouwd gezicht in het bestuur en een belangrijke gesprekspartner. Woorden van dank klonken voor iemand die decennialang tijd, kennis en energie in Den Bosch stopte. De stad, zei hij, is hem daar aan verschuldigd.
Het is een zeldzaam compliment, maar passend bij de impact van zijn werk. Bestuurders komen en gaan; wie zo lang en zo consequent aanwezig is als Kagie, wordt vanzelf een deel van het geheugen van een stad.
Gevolgen en een lege stoel
Directe gevolgen zijn er ook. De vergadering van de commissie Bedrijvigheid, gepland voor maandagavond, is afgelast. De gemeenteraad neemt de tijd om stil te staan bij het verlies en ruimte te maken voor afscheid en herinneringen.
Voor velen op het stadhuis voelt het onwerkelijk. Hij werkte met generaties raadsleden, kende eindeloos veel dossiers en wist waar knoppen zaten. Dat maakt de plotselinge stilte groter. Zijn afdruk blijft, maar de stem die erbij hoort, is verdwenen.
Een nalatenschap die blijft
Met het overlijden van Paul Kagie verliest Den Bosch een politicus die jarenlang vervlochten was met de stad. Vanaf 1982 tot vlak voor zijn dood bleef hij bouwen: als raadslid, wethouder, partijoprichter, commissielid en als betrokken Bosschenaar.
Zijn verhaal gaat nu verder in mensen die met hem werkten en de bewoners voor wie hij zich inzette. Hun herinneringen houden zijn nalatenschap levend. Wil je iets delen of iemand bedanken? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: infovandaag.nl
