Gerard de Braconier is op 70-jarige leeftijd overleden. De gitarist en songwriter, bekend van Toontje Lager en later Captain Gumbo, overleed op 28 juni na een periode van ongeneeslijke ziekte, bevestigt zijn vrouw aan Omroep Gelderland.
Laatste dagen
Op zijn website schreef De Braconier eerder openlijk over zijn ziekte en het vooruitzicht dat genezing er niet meer in zat. Zijn vrouw Wies noemt hem “een inspiratie voor vele muzikanten” en thuis “een lieve zorgzame man”.
“Muziek stond altijd op plek één, maar direct erna kwamen ik en zijn kinderen,” zegt Wies. “Als ik van huis vertrok, stond hij mij steevast voor het raam uit te zwaaien.” Het zijn kleine beelden met groot gewicht.
Toontje lager in vogelvlucht
Van 1978 tot 1983 maakte De Braconier deel uit van de Wageningse band Toontje Lager. De groep scoorde hits als Zoveel te doen, Net als in de film en Stiekem gedanst. Hermelink schreef het merendeel; De Braconier leverde eigen accenten.
Wie de band herluistert, hoort het compacte, melodieuze nederpop-geluid van die jaren, met teksten vol alledaagse scènes en lichte melancholie. De Braconiers gitaarlijnen trokken zelden alle aandacht, maar droegen voortdurend het verhaal en de melodie.
Stiekem gedanst en de top 40
In 1983 stond Stiekem gedanst acht weken in de Top 40, met plek acht als hoogste notering. Het was het soort single dat zich vastklampte aan de zomer: dansvloeren, dorpsfeesten, schooldisco’s, overal meeknikken en meezingen.
Radio en televisie gaven de band landelijk gezicht, maar vooral dat liedje nestelde zich in het collectieve geheugen. Het is zo’n nummer dat je moeiteloos fluit als iemand de titel zegt, ook als je de plaat al jaren niet draaide.
Schrijven en spelen
Volgens de regionale omroep schreef toetsenist Bert Hermelink de meeste nummers. De Braconier leverde daarnaast zijn eigen ideeën, hooks en klankkleur. Wie ooit in een band speelde, kent dat samenspel: liedjes ontstaan zelden alleen aan één bureau.
Zijn gitaarspel was vaak dienstbaar: strak waar het moest, speels waar het kon. Ritmische slag, subtiele lijntjes ertussen, precies die details die een refrein laten landen. Niet altijd opvallend op het podium, wel onmisbaar in het geheel.
Van nederpop naar cajun
Na Toontje Lager richtte De Braconier samen met drummer Joost Witte Captain Gumbo op. Met die band schoof hij op naar cajun en zydeco: energieke dansmuziek uit Louisiana, met accordeon, twangende gitaren en verhalen die zweet en zon ruiken.
Die stap vroeg om lef en nieuwsgierigheid: een nieuwe taal leren spreken op je instrument. Voor Nederlandse podia betekende het een andere vibe, met swingende two-steps en een portie joie de vivre naast de nuchtere poptraditie.
Allons à lafayette
In 1991 belandde Captain Gumbo met Allons à Lafayette in de hitlijsten. Het nummer is een cajun-klassieker die de band naar eigen hand zette. Plots stond die zuidelijke rootsmuziek gewoon tussen de Nederlandse pop op radio en in zalen.
Waarom het werkte? De groove is onmogelijk te weerstaan, het samenspel van accordeon en gitaar trekt je meteen de vloer op. En die Frans-Louisianse zang klinkt tegelijkertijd exotisch en vertrouwd, vol melodieën die je meteen wilt meeneuriën.
De mens achter de gitarist
Tussen al die muziek door bleef hij, zo schetst zijn vrouw, vooral een warme, attente man. Niet de stereotype wildeman van de rock, eerder een geduldige vakman die thuis de boel bij elkaar hield en niemand onopgemerkt liet vertrekken.
Die balans tussen passie en privéleven blijft hangen in haar woorden. “Muziek stond altijd op plek één,” zei ze, “maar direct erna kwamen ik en zijn kinderen.” Het geeft kleur aan het beeld achter de gitaren en de podia.
Een filosofie om te delen
Op zijn website vatte De Braconier zijn missie mooi samen: als één persoon per jaar dankzij zijn site begint – én blijft – met gitaarspelen, dan is zijn doel bereikt. “Gitaarspelen is het mooiste dat er is,” schreef hij.
Die gedachte ademt iets nuchters en liefdevols: de vreugde doorgeven, zonder poeha. Niet elk nalatenschap draait om prijzen of platenverkoop; soms zit de winst in beginners die doorzetten, vingers die pijn doen, akkoorden die eindelijk vallen.
Invloed en nalatenschap
Hij gold voor collega’s en spelers als iemand die liet zien hoe liedjes werken: melodie vóór ego, dienstbaar maar trefzeker. Zijn vrouw noemde hem “een inspiratie voor vele muzikanten”; die eretitel past hem, ook nu zijn versterker voorgoed uitstaat.
Wie oplet, hoort zijn werk nog steeds voorbij komen: op radiozenders die de jaren tachtig koesteren, in playlists voor autoritten en op cafés waar Stiekem gedanst steevast een glimlach losmaakt. Muziek houdt mensen bij ons, ook als woorden ontbreken.
Wat maakte zijn spel bijzonder
Vraag een gitarist naar zijn geheimen en je hoort vaak twee woorden: timing en toon. Dat gold hier ook. Geen notenregen, maar keuzes. Klanken met randje, strak in de maat, precies op het moment dat een refrein lucht nodig heeft.
Daarnaast was er flexibiliteit: van strakke nederpop naar de losse, rollende swing van cajun en zydeco. Die overstap maak je niet zonder open oren. Het verraadde een muzikant die luisterde, die diende en daardoor juist opviel.
Luisteren en herontdekken
Wil je herontdekken? Begin bij de bekende singles, duik daarna de albums in. De platen van Toontje Lager en Captain Gumbo zijn online te vinden, maar ook op vinyl duiken ze geregeld op, vaak met verhalen van eerdere eigenaren erbij.
Zoek ook eens naar live-opnames: juist daar hoor je hoe de groove ademt en de gitaar de dans aanwakkert. Maak een lijstje voor onderweg, en laat een vergeten couplet je middag kleuren. Muziek werkt het best in beweging.
Eerbetoon in eigen tempo
Eer hem op jouw manier: draai een favoriet nummer, deel een herinnering met vrienden, of pak die gitaar weer even op. In zijn geest telt elke kleine vonk. Een liedje spelen is soms het mooiste afscheid dat er is.
Wij blijven zijn muziek draaien en verhalen verzamelen. Wil je iets kwijt over Gerard de Braconier, je favoriete lied of concertmoment? Laat het ons weten via onze sociale media: we lezen mee, delen graag, en luisteren vooral.
Bron: nos.nl
