Wat een domper voor Monique Westenberg: net toen ze dacht dat haar hond Frenkie rustig aan het herstellen was, ging het mis. Zijn wond sprong opnieuw open op een moment dat ze hem even niet kon monitoren, ondanks alle voorzorgsmaatregelen, camera’s en advies van de dierenarts. Op TikTok en Instagram deelde Monique geëmotioneerd hoe een kort telefoontje tijdens het douchen precies de paar minuten ruimte gaf waarin Frenkie zichzelf weer kon verwonden. Resultaat: opnieuw richting het dierenziekenhuis en een nieuwe, spannende herstelperiode voor haar trouwe kameraad.
Monique deelt verdrietig nieuws over Frenkie
In haar video is te zien en te horen hoezeer de situatie haar aangrijpt. Monique had gehoopt dat het ergste achter de rug was, maar moest het plan om langzaam gas terug te nemen in één klap loslaten. Het voelt als opnieuw beginnen, zegt ze eerlijk.
Ze nam haar volgers mee naar het dierenziekenhuis, waar Frenkie opnieuw behandeld werd. Niet omdat ze zieltjes wil winnen, maar om te laten zien hoe snel zoiets kan gebeuren. Je denkt: het gaat goed. En dan is één onbewaakt moment genoeg.
Dagen in het teken van zorg en rust
De afgelopen dagen draaide alles thuis om Frenkie: rust, kalmte en controle. Monique installeerde een camera om hem ook op afstand in de gaten te houden, zette bank en kussens strategisch neer en hield stressprikkels zoveel mogelijk buiten de deur.
Dat is intensief, zeker als je trouwe viervoeter juist graag dichtbij je is en normaal overal achter je aan hobbelt. Ze plande douchemomenten, korte loopjes en zelfs telefoontjes rond zijn rust. En toch glipte het precies tijdens zo’n ingepland rustmoment fout.
Een onverwacht telefoontje en zeven minuten stilte
Monique stond onder de douche, de camera op haar telefoon open. Frenkie lag rustig door het voorgeschreven slaapmiddel en droeg zijn beschermende pakje. Tot er een telefoontje binnenkwam en het beeld wegviel. Onhandig, maar je denkt: wat kan er in minuten gebeuren?
Toen ze beneden kwam, bleek het antwoord pijnlijk duidelijk. In die korte onderbreking had Frenkie de wond weer opengehaald. Zeven minuten. Het soort detail dat in je hoofd blijft rondzingen, zeker als je alles al zo nauwkeurig regelt en bijna niets aan het toeval overlaat.
Opnieuw naar het dierenziekenhuis
Er zat niets anders op dan direct in te grijpen. In het dierenziekenhuis besloten de artsen dat een nieuwe behandeling noodzakelijk was. Frenkie moest weer onder narcose, iets waar je als baasje nooit aan went, hoe vaak je het ook meemaakt.
Dit keer is de wond niet gehecht, maar met nietjes gesloten. Een andere techniek om de randen stevig bij elkaar te houden en de kans op trekken of likken te verkleinen. Het blijft echter een kwetsbare fase, waarin rust en bescherming doorslaggevend zijn.
Waarom wondzorg bij honden zo lastig is
Dat een hond aan een wond zit, is niet alleen eigenwijs gedrag; het is instinct. Jeuk, spanning onder de huid en ongemak lokken likken of krabben uit. En hoe groter de drang, hoe inventiever ze worden, beschermpakje of niet.
Daar komt bij dat herstel niet lineair is. Dagen waarop alles goed lijkt te gaan, worden soms gevolgd door een dip. Daarom hameren dierenartsen op strakke routines, duidelijke rustmomenten en hulpmiddelen die likken of bijten écht onmogelijk maken, hoe onhandig die soms ook voelen.
Extra maatregelen en aanpassingen thuis
Monique gebruikte al een beschermend pakje en gaf op advies van de dierenarts ’s nachts een slaapmiddel, zodat Frenkie die diepe, kalme rust pakt. Overdag hield ze korte, gecontroleerde loopjes om onrust kwijt te raken zonder de wond te belasten.
Toch blijkt in praktijk dat één hulpmiddel zelden genoeg is. Denk aan een goed passende kraag, eventueel in combinatie met een zachte donutkraag, of zelfs tijdelijk een bench als veilige rustplek. Niet leuk, wel effectief, en vaak net dat extra zetje richting genezing.
Grote betrokkenheid en steun van volgers
De reacties onder de posts zijn massaal en warm. Veel mensen herkennen de machteloosheid als je dier pijn heeft en jij alleen maar kunt sturen, dempen en troosten. De geluiden van Frenkie op de achtergrond raakten zichtbaar een snaar.
Tussen de lieve berichten kwamen ook praktische tips binnen: van een dubbele kraagcombinatie tot afleidingssnacks die langer meegaan en verkoelende kompressen tegen de jeuk. Sommige suggesties lijken misschien streng, maar wie ooit wondzorg deed, weet: consequent zijn is lief zijn.
Wat dierenartsen doorgaans adviseren
Rust is regel één. Beweging beperken, prikkels dempen, likken onmogelijk maken. Daarna volgt de dagelijkse check: is de huid droog, schoon, niet rood of warm? Zo ja, dan doorgaan. Zo nee, contact opnemen. Better safe than sorry blijft het leidende principe.
Qua sluiting van wonden wisselen artsen tussen hechten en nieten, afhankelijk van plek, spanning op de huid en type letsel. Nieten geven soms net wat meer stevigheid bij onrustige regio’s. Welke methode ook is gekozen: nazorg is uiteindelijk de doorslaggevende factor.
Zo voelt het voor Monique: opnieuw beginnen
In haar verhaal klinkt niet alleen frustratie, maar vooral liefde. Je hoort de vermoeidheid van dagen waken en plannen, en het knagende gevoel dat je het anders had willen doen. Tegelijkertijd: wie dit meemaakt, weet dat absolute controle niet bestaat.
Monique laat zien hoe kwetsbaar die tussenfase is, precies tussen eerste herstel en definitieve genezing. Het is de periode waarin je elk detail weegt, toch af en toe moet ademen, en hoopt dat vandaag gewoon een saaie, probleemloze dag wordt.
Stap voor stap vooruit, zonder haast
De komende dagen staan opnieuw in het teken van rust, routine en geduld. Kort uitlaten, veel liggen, kraag op als dat nodig is, en medicatie en wondzorg precies volgens schema. Niet glamorous, wel de snelste route naar écht herstel.
Hoe lang het precies duurt, is nog onduidelijk. Dat is bij wonden zelden met zekerheid te zeggen. Monique hoopt vooral op stabiliteit: geen verrassingen, geen jeukpieken, geen trek aan de huid. Gewoon elke dag een millimetertje vooruit.
Hoop, vooruitzicht en een kleine vraag aan jou
Als alles meezit, kunnen de nietjes er over een poosje uit en kan Frenkie voorzichtig zonder extra bescherming rondlopen. Tot die tijd blijft het tempo laag en staat comfort voorop, met veel knuffels en nog meer rustige uren samen thuis.
We duimen mee dat de wond nu écht dicht blijft en het herstel zonder haperingen doorzet. Heb jij tips, ervaringen of gewoon een hart onder de riem voor Monique en Frenkie? Laat het weten op onze social media—we lezen graag mee.
Bron: infovandaag.nl
