Op Ibiza denk je aan zon, zee en een bries die alles lichter maakt. Voor zangeres Maribelle (66) en haar man Nicolaas werd dat gevoel de afgelopen maanden ingeruild voor ziekenhuisgangen, wachtruimtes en dagen vol spanning en vragen.
Het stel woont al jaren op het Spaanse eiland en had er zijn ritme gevonden. Tot eind vorig jaar een uitslag alles veranderde. Van plannen maken gingen ze naar volhouden, van vooruitkijken naar stap voor stap de dag doorkomen.
Het nieuws dat alles op z’n kop zette
Nicolaas (59) kreeg de diagnose darmkanker. Het bericht kwam hard binnen, ook bij Maribelle. Ineens draaide elke week om onderzoeken, telefoontjes en gesprekken met artsen, met dat onrustige gevoel dat je op elk moment nieuws kunt krijgen.
Volgens Nicolaas gaat het om fase 3, met uitzaaiingen naar de lymfeklieren. De tumor, naar schatting vijf centimeter, zat op een lastige plek dicht tegen andere organen aan. Serieus, confronterend en vooral: het vroeg om snelheid én precisie.
Waarom snijden geen optie was
Een operatie klonk logisch—haal het weg en adem weer uit. Maar door de ligging was snijden te riskant, vertelden de artsen. De kans op schade aan omliggende organen was te groot. Eerst kleiner maken, daarna opnieuw beoordelen.
Dat is slikken. In je hoofd zoek je naar een directe oplossing, terwijl de werkelijkheid vraagt om geduld. Het werd een combinatiebehandeling: dertig dagen chemo en bestraling, bedoeld om de tumor terug te dringen en tijd te winnen.
Een strijd die Maribelle al kende
Voor Maribelle raakte het extra diep. Zij overwon eerder zelf darmkanker, maar zoiets verlaat je nooit helemaal. Wanneer je partner dezelfde weg moet lopen, komen herinneringen terug: de molen, het wachten, en die nachten waarop angst groter lijkt.
Toch kan ervaring ook houvast geven. Je weet welke vragen je wilt stellen, wat normaal is en wanneer je aan de bel trekt. Dat helpt, al neemt het de spanning niet weg. De onzekerheid blijft, hoe stoer je ook bent.
De verzekeringsklem die niemand wil
Alsof de ziekte nog niet genoeg was, dook er een verzekeringskwestie op. Het ziekenhuis op Ibiza bleek geen contract te hebben met de zorgverzekeraar. Papierwerk, uitzonderingen en eindeloze telefoontjes volgden—precies wanneer je eigenlijk rust en duidelijkheid nodig hebt.
Die extra laag stress slurpt energie. Het is de onzichtbare last waar weinig mensen over praten: regeldruk bovenop zorgen. Je wilt vooruit in het traject, maar eerst moet je door de hoepels van systemen en voorwaarden heen springen.
Van Ibiza naar Mallorca voor zorg
Om snelheid te maken, weken ze uit naar Mallorca. Daar was aanvankelijk sprake van een wachtlijst, maar Nicolaas kon uiteindelijk toch vlot starten. Artsen wilden geen kostbare tijd verliezen; elke dag telt wanneer je een tumor wilt terugdringen.
Zo’n verhuizing klinkt overzichtelijk op papier, maar in het echt is het sjouwen, regelen en aanpassen. Reizen, tijdelijk verblijf, afspraken stroomlijnen: het gewone leven inpakken, terwijl je lichaam intussen een zware medische storm te verwerken krijgt.
Dertig dagen knokken: chemo en straling
Dertig aaneengesloten behandeldagen hakken erin. Chemo en bestraling kunnen vermoeidheid, misselijkheid en darmklachten geven, en je conditie holt achteruit. Het ritme wordt klinisch: prik, scan, overleg, rust—en morgen weer. Motivatie halen ze uit elkaar en uit routine.
Niet alles is meetbaar, maar je merkt het overal aan. Nicolaas verloor acht tot negen kilo. Eten smaakt anders, slapen lukt minder goed, en een trap is ineens een klim. Toch bleef hij telkens weer op tijd in die behandelstoel.
De tol voor lichaam en hoofd
Behalve fysiek is het mentaal topsport. Je schakelt dagelijks tussen hoop en realisme, plant vooruit en leeft tegelijk per uur. De kalender geeft houvast, maar ook druk: morgen weer, en overmorgen nog eens. Ademhalen, doorgaan, herhalen.
Veel patiënten vinden kleine rituelen die helpen: een vaste playlist in de auto, een korte wandeling voor de afspraak, even zitten in een zonnig hoekje. Het zijn die kleine ankers waaraan je hangt als de golven hoog staan.
Liefde in de praktijk
Maribelle stond de hele weg naast hem. Mee naar gesprekken, medicatie bijhouden, grenzen bewaken en tegelijk de moed bewaken. Liefde klinkt romantisch, maar is hier vooral praktisch: aanwezig zijn, vragen stellen, opvangen, en elkaar laten leunen.
Haar eigen ervaring kleurde die steun. Ze kent de doolhof van termen, behandelschema’s en wachttijden, en weet hoe dun de lijn is tussen hoop en vrees. Precies daar vond ze woorden die helpen, ook op de lastigste dagen.
Elkaar helpen: de crowdfundactie
Op Mallorca ontmoetten ze meer Ibicencos die voor behandeling het eiland moesten verlaten. De zorg wordt dan vaak vergoed, maar reizen en verblijf tikt hard aan. Zes tot zeven weken elders wonen is kostbaar, en niet iedereen kan dat dragen.
Daarom startte Maribelle een actie via GoFundMe, met een doel van 20.000 euro. Het geld is bestemd voor lotgenoten die vastlopen op de randkosten: tickets, een bed, een taxi naar het ziekenhuis. Kleine dingen, groot verschil.
Tussen hoop en uitslag
Nu de behandeling erop zit, begint het wachten. Binnenkort volgt een scan die moet vertellen of de kanker is verdwenen. Nicolaas zegt zich redelijk te voelen, maar in de spiegel ziet hij steeds een zieke man. Dat beeld slijt langzaam.
Artsen zijn voorzichtig positief over zijn kansen, maar plakken er geen percentage op. Dat houdt de onzekerheid levend. Tot de scan spreken, leven ze in een tussenfase: normaliteit oefenen, tijd vertrouwen, en hoop vasthouden zonder zichzelf te verliezen.
Wat dit verhaal ons leert
Het verhaal van Maribelle en Nicolaas laat zien dat kanker meer is dan cellen die ontsporen. Het is ook administratie, logistiek en geld. Wonen op een eiland als Ibiza maakt die puzzel soms ingewikkelder, hoe paradijselijk de plaatjes ook lijken.
Toch zit er hoop in elke alinea: de kuur is afgerond, de scan komt eraan, en ze kijken ook om naar anderen. Dat is veerkracht in het kwadraat. Wat doet dit verhaal met jou? Deel je reactie op onze socials.
Bron: menszine.nl
