In een nieuwe, openhartige Instagrampost laat Freek Rikkerink, de ene helft van Suzan & Freek, zien hoe hardlopen hem op de been houdt sinds hij vorig jaar hoorde dat hij uitgezaaide longkanker heeft. Het leverde een golf aan reacties op. (video onder aan de pagina)
Hardlopen kreeg een andere betekenis
Waar hardlopen ooit simpelweg een sportieve uitlaatklep was, is het voor Freek uitgegroeid tot iets dat hem houvast geeft. Met elke pas ordent hij zijn gedachten, en vindt hij kortstondige rust in een periode die alles behalve overzichtelijk is.
In de video zien we hem rennen, adem wolkt in de lucht, terwijl hij rustig vertelt hoe die kilometers meer zijn gaan betekenen dan conditie. Ze geven richting, structuur en een moment waarop zorgen niet de hoofdrol spelen.
De metafoor die hij deelt
Freek vergelijkt het leven met een lange hardlooproute waarop je blijft gaan, zonder te weten wanneer de finish plots opduikt. In zijn woorden is het alsof je rent totdat er een auto achterop komt, onvoorspelbaar en zonder waarschuwingsbord.
Wanneer die auto je precies inhaalt, weet niemand, zegt hij nuchter. Juist daarom wil hij niet voortdurend omkijken of turen in de achteruitkijkspiegel, maar zijn blik vooruit houden en blijven voelen dat hij lééft terwijl hij loopt.
Diagnose veranderde zijn kijk op het leven
De klap van de diagnose, ongeneeslijk en uitgezaaid, heeft zijn wereld onvermijdelijk vervormd. Plots wordt elk plan relatief en krijgt elk moment gewicht. In die nieuwe realiteit zocht hij naar een manier om niet te verdwijnen in angst en vragen.
Hij vertelt dat het vooruitzicht hem voor een keuze zette: stilvallen en de auto afwachten, of juist blijven bewegen en tijd winnen. Hardlopen werd zo meer dan sport; het werd een mentaal anker, verstandig en tegelijk heel menselijk.
Blijven rennen of stilvallen
Volgens Freek zit er vrijheid in het blijven rennen, zelfs als de route niet eindeloos lijkt. Door in beweging te blijven, kiest hij voor dagen die gevuld zijn met geluid, wind, zweet en uitzicht, in plaats van stilstand en wachten.
Die houding betekent niet dat hij de ernst wegwuift. Integendeel, hij noemt het bewust kiezen voor wat vandaag mogelijk is. De ene dag is dat een lange run, de andere dag een klein blokje om, maar altijd met aandacht.
Focus op het leven van nu
Hij probeert minder te leven naar wat er kan gebeuren, en meer naar wat er gebeurt. In plaats van de vraag wanneer die denkbeeldige auto verschijnt, zoomt hij in op het uitzicht: lucht, bomen, straten, en mensen om hem heen.
Die focus op het nu klinkt simpel, maar vraagt oefening, vertelt hij. Door tijdens het rennen actief te kijken en te ademen, schuift hij het onzekere even opzij. Niet om het te negeren, maar om vandaag volledig te beleven.
Hardlopen als houvast
Wie zelf weleens loopt, herkent wat hij bedoelt: ritme is troostend. De cadans van stappen, adem en hartslag biedt structuur als alles wiebelt. Het is geen oplossing, wel een plek waar gedachten kunnen landen en weer door mogen.
Freeks verhaal laat zien dat veerkracht soms verscholen zit in gewoontes die er al waren. Door te blijven doen wat betekenis heeft, wordt elke training een kleine overwinning. Niet per se sneller, wel bewuster, eerlijker, en precies daarom zo waardevol.
Massale steun onder de video
Onder de post stromen reacties binnen, van fans én collega’s. Bekende namen als Maan, Nina Warink, Iris Enthoven en Femke Kok sturen hartjes en bemoedigende woorden. De toon is warm: dank voor openheid, we rennen in gedachten met je mee.
Het is tekenend hoe kwetsbaarheid verbindt. Door te delen wat hem helpt, geeft Freek taal aan iets waar veel mensen mee worstelen: zin houden in dagen die zwaar kunnen zijn. De reacties bewijzen dat woorden, hoe klein ook, verschil maken.
De rol van muziek en stilte
Als zanger wordt hij vaak geassocieerd met podium en spotlights, maar hier laat hij een ander decor zien: de stille straat, het pad langs het water, het geluid van schoenen. In die eenvoud klinkt misschien wel de meest persoonlijke noot.
Muziek en stilte wisselen elkaar af in zijn verhaal: zingen waar het kan, zwijgen waar dat nodig is, en rennen om te voelen dat er beweging blijft. Het is geen script, maar een manier om de dagen vorm te geven.
Waarom dit zoveel mensen raakt
Zijn video is niet alleen persoonlijk, maar herkenbaar. Iedereen kent momenten waarop de horizon wazig wordt en plannen wankelen. Freeks metafoor met die auto geeft woorden aan dat gevoel, zonder te zwaar te worden of in platitudes te verzanden.
Het idee om te blijven kijken naar het uitzicht, ook als je het einde niet ziet, is tegelijk troostend en actief. Het vraagt niets onmogelijks, alleen aandacht. Precies dat maakt zijn boodschap draaglijk, praktisch en verrassend bemoedigend.
Een bredere beweging van openheid
We zien vaker dat bekende Nederlanders open delen over gezondheid en mentale veerkracht. Dat normaliseert gesprekken thuis, in teams en vriendengroepen. Freeks bijdrage past daarin: niet om medelijden te vragen, maar om ervaringen deelbaar en minder eenzaam te maken.
Natuurlijk is ieders pad anders, en niemand hoeft zijn eigen proces te spiegelen aan dat van een ander. Toch helpt het om woorden, beelden en metaforen te lenen wanneer de onze even ontbreken. Daar, in die uitwisseling, groeit begrip.
via https://www.instagram.com/suzanenfreek/
Tot slot: blijven kijken naar het uitzicht
Freek sluit af met een zin die blijft hangen: niet steeds kijken waar die auto blijft, maar genieten van het uitzicht. Het leven, kortom. Het is een aansporing om vandaag bewust te beleven, precies zoals we nu kunnen.
Wil jij iets kwijt over deze video of herken jij jezelf in zijn metafoor? Laat van je horen op onze sociale media; we lezen mee en zijn benieuwd welke gedachten, tips of ervaringen jou helpen om door te blijven lopen.
Bron: sgxl.nl
