Een schoolbel, een handvol telefoontjes en een paar minuten voorsprong: meer had Rajendra Dawadi niet nodig. De directeur van de Tribhuvan Trishuli-school in het Nepalese Nuwakot loodste 1.643 leerlingen uit de baan van een dodelijke vloedgolf.
Zijn schoolgebouw redde het niet. Zijn leerlingen wel. In een land dat nog altijd doden en vermisten telt, is de 47-jarige leraar Engels uitgegroeid tot het gezicht van iets hoopvols.
Een telefoontje om twintig over negen
Op de ochtend van de ramp ging om 9.20 uur zijn telefoon. Aan de lijn een vriend die acht kilometer stroomopwaarts aan de Trishuli-rivier woonde, met een boodschap die geen enkele ruimte voor twijfel liet.
“Hij zei dat het dorp verdwenen was, meegesleurd door de rivier”, vertelt Dawadi aan The Times. “Hij zei dat ik moest rennen.” Hoog in de Himalaya was een gletsjer afgebroken en had een vloedgolf veroorzaakt.
Beton, zestig meter boven het water
Zijn eerste ingeving was geruststellend bedoeld. Het schoolgebouw telde drie verdiepingen, was opgetrokken uit beton en stond zestig meter boven de rivier, precies zo hoog als de stalen brug naar de overkant.
Wat kon zo’n gebouw nu overkomen? Dat was de redenering. Alleen kon op dat moment niemand bevroeden met welk geweld het water de vallei zou binnendenderen. Die inschatting hield dan ook geen minuut stand.
De ouder die kwam binnenrennen
Het kantelpunt kwam toen een ouder de school binnenstormde. De boodschap was kort en alarmerend: het water steeg razendsnel. Geen verhaal van horen zeggen meer, maar iemand die het met eigen ogen had gezien.
Vanaf dat moment nam Dawadi geen seconde meer de tijd om te wikken en te wegen. Hij schakelde over op een reeks beslissingen die achteraf honderden levens zouden blijken te hebben gered.
De schoolbel als noodsignaal
Hij luidde de schoolbel en gaf zijn leerkrachten één opdracht mee: iedereen naar buiten. Op dat ogenblik waren er 900 leerlingen aanwezig in het gebouw, verspreid over de verschillende verdiepingen en klaslokalen.
Geen ontruimingsoefening, geen rustige rij aan de trap. Wel een gebouw dat in enkele minuten leegliep, terwijl buiten het water al richting het schoolterrein kwam gekropen.
Telefoontjes naar de buschauffeurs
Tegelijk dacht Dawadi aan de kinderen die er nog niet waren. De schoolbussen waren volop onderweg, rechtstreeks in de richting van de plek die op dat moment het gevaarlijkst was.
Hij begon te bellen, chauffeur na chauffeur, met telkens dezelfde instructie: keer om en rijd zo ver mogelijk weg. Op één chauffeur na kreeg hij iedereen aan de lijn.
De bus die de brug net haalde
“Ik kreeg alle chauffeurs behalve één te pakken en zei dat ze onmiddellijk moesten omkeren”, vertelt hij. “Toen zag ik de bus die ik niet had kunnen bereiken over de brug komen.”
“Het water stond inmiddels op het schoolterrein, zo snel ging het, dus ik zei tegen hem dat hij moest omkeren. Hij had de overkant net bereikt toen de brug instortte.”
Paniek, en een motorfiets de heuvel op
Op het schoolterrein sloeg de angst toe onder de kinderen. Eén meisje kreeg een paniekaanval en kon niet verder. Zij werd achterop een motorfiets gezet en de heuvel op gereden.
De rest ging te voet, samen met de leerkrachten en met Dawadi zelf. Weg van de rivier, hoger en hoger, tot ze buiten het bereik van het opkomende water waren.
Toeschouwers van hun eigen school
Vanaf die hoger gelegen plek keken leerlingen en leerkrachten toe hoe het water zijn werk deed. Het schoolgebouw waar ze even eerder nog les hadden, werd door de vloedgolf meegesleurd.
Het beton, de drie verdiepingen, de zestig meter hoogte: niets ervan maakte verschil. De brug die het dorp met de andere oever verbond, was op dat moment ook al verdwenen.
Twee collega’s keerden terug en overleefden het niet
Bijna alle leerkrachten kwamen er levend vanaf, maar twee mensen niet. Santos Pariyar, 32 jaar en leraar maatschappijleer, ging terug naar zijn kamer vlak bij de rivier en werd meegesleurd.
Ook conciërge Sultan Lama keerde om, met de bedoeling de deuren van de school te sluiten. Ook hij overleefde het niet. Twee namen die het verhaal van deze ochtend blijvend tekenen.
Een held die zichzelf niet zo ziet
In de streek noemen ze Dawadi intussen openlijk een held. Alle 1.643 leerlingen van zijn middelbare school kwamen er levend vanaf, dankzij beslissingen die hij in enkele minuten moest nemen.
Zelf doet hij er nuchter over. “Wat had ik anders kunnen doen?”, klinkt het. Geen groot verhaal, geen heldhaftige woorden. Alleen een directeur die deed wat op dat moment logisch leek.
Een ramp die nog altijd doden telt
Rond zijn verhaal staat een veel somberder decor. In Nepal en Tibet liep het dodental van de overstromingen op tot meer dan 900. Zeker 3.000 mensen worden nog vermist.
De vloedgolf die zijn school verzwolg, was maar één gevolg van een gletsjer die het in de Himalaya begaf. Op één plek liep het anders af, omdat een telefoon op tijd overging.
Bron: s.hln.be
