Het begint een beetje een terugkerend fenomeen te worden: zodra Chantal Janzen opduikt in The Voice of Holland, duikt er óók kritiek op. Niet omdat ze haar werk niet goed doet — integendeel — maar juist omdat ze het volgens sommigen nét iets te goed wil doen. Of beter gezegd: nét iets te lief.
In de Algemeen Dagblad Media Podcast wordt het onderwerp zonder al te veel omwegen op tafel gegooid. Mediajournalist Marcus den Blanken steekt zijn irritatie niet onder stoelen of banken. Hij is er, kort gezegd, een beetje klaar mee.
En nee, dat ligt niet aan haar vakmanschap. Want dat zit volgens hem gewoon snor.
Van scherp naar suikerzoet
Volgens Marcus den Blanken is er iets veranderd in de manier waarop Chantal Janzen zich presenteert. Waar ze vroeger bekend stond om haar vlotte babbel en soms licht scherpe humor, lijkt ze nu vooral de rol van allesomvattende cheerleader te hebben aangenomen.
Zijn woorden liegen er niet om: hij noemt haar inmiddels een soort “musicaltutje”. Geen term die je op een tegeltje wil laten drukken, maar de boodschap is duidelijk. Het stoort hem dat alles wat ze zegt, zo overdreven positief klinkt.
Alsof er simpelweg geen ruimte meer is voor een kritische noot.
Musicalpremière-energie
De vergelijking die hij maakt is opvallend, maar ergens ook pijnlijk herkenbaar. Volgens hem lijkt het alsof Chantal Janzen voortdurend op een musicalpremière staat. Zo’n setting waarin alles per definitie geweldig moet zijn, ongeacht wat er daadwerkelijk op het podium gebeurt.
Je kent het wel: iedereen klapt, iedereen straalt, en niemand durft hardop te zeggen dat het misschien gewoon… oké was.
En precies dat gevoel krijgt hij dus bij haar manier van presenteren. Alles is “fantastisch”, “geweldig” of “subliem”. Woorden die hun kracht een beetje verliezen als ze bij elk optreden worden ingezet, ongeacht het niveau.
Complimenten als standaardinstelling
Het probleem zit volgens hem niet in het geven van complimenten op zich. Natuurlijk moet je kandidaten in een talentenshow niet volledig afbranden — daar kijkt uiteindelijk niemand voor.
Maar het mag allemaal wel iets realistischer.
Hij haalt een voorbeeld aan van een kandidaat die volgens hem niet bepaald de sterren van de hemel zong, maar desondanks een stortvloed aan lovende woorden kreeg. Pas daarna kwam de reality check toen een coach haar alsnog naar huis stuurde.
Dat schuurt.
Want als alles eerst fantastisch wordt genoemd, voelt zo’n afwijzing des te vreemder. Alsof je eerst wordt opgehemeld en daarna alsnog door het luik verdwijnt.
Iets minder, iets echter
Volgens Marcus den Blanken zit de oplossing niet in harder zijn, maar in eerlijker zijn. Je hoeft iemand niet af te kraken om toch iets meer nuance aan te brengen.
Een simpel “leuk optreden” of “je hebt ervan genoten” kan soms al voldoende zijn.
Niet elk optreden hoeft namelijk het niveau van een wereldster te hebben. En als alles als topniveau wordt bestempeld, verliest echte kwaliteit juist zijn waarde.
Het is een kwestie van balans — en die lijkt volgens hem een beetje zoek.
Bijval uit bekende hoek
Opvallend is dat hij niet de enige is met deze mening. Ook Angela de Jong sluit zich aan bij de kritiek. Zij ziet vooral dat de kwaliteiten van Chantal Janzen op deze manier niet volledig tot hun recht komen.
Want laten we eerlijk zijn: ze kan veel meer dan alleen enthousiast knikken en complimenten uitdelen.
Volgens Angela de Jong zou het beter zijn als ze weer een programma krijgt waarin ze haar volledige repertoire kan inzetten. Haar spontaniteit, haar timing en haar vermogen om nét even anders uit de hoek te komen.
Eigenschappen die haar juist zo sterk maakten.
Te braaf geworden?
De vraag die onder de oppervlakte blijft hangen: is Chantal Janzen te braaf geworden voor haar eigen kunnen?
In een format als The Voice of Holland is er natuurlijk weinig ruimte voor scherpe randjes. Het draait om feelgood, om dromen najagen en om positieve energie. Maar juist daarin kan een beetje echtheid het verschil maken.
Een oprechte reactie, een kleine kanttekening, een moment van eerlijkheid — dat zijn vaak de dingen die blijven hangen.
Niet de zoveelste “wauw”.
Het blijft een dunne lijn
Tegelijkertijd is het ook een lastige balans. Want waar ligt de grens tussen motiveren en misleiden? Wanneer slaat positiviteit om in ongeloofwaardigheid?
Dat is precies het spanningsveld waar presentatoren in dit soort programma’s continu in moeten navigeren.
En misschien is dat ook wel de kern van de discussie: niet dat Chantal Janzen het verkeerd doet, maar dat het publiek nét iets meer echtheid begint te missen.
Eén ding staat vast
Wat je er ook van vindt, één ding is duidelijk: Chantal Janzen blijft een van de meest ervaren en herkenbare gezichten op de Nederlandse televisie.
Maar juist daarom valt elke verandering in haar stijl extra op.
En of ze nu een tandje minder enthousiast gaat worden? Dat valt nog te bezien. Tot die tijd zullen de meningen verdeeld blijven — met aan de ene kant de liefhebbers van positiviteit, en aan de andere kant de kijkers die denken: het mag wel een tikkeltje minder glitter en iets meer realiteit.
