Op Instagram deelt Miljuschka Witzenhausen een zeldzaam open bericht over haar mentale gezondheid. De presentatrice vertelt dat donkere gevoelens al langere tijd met haar meereizen, en dat ze juist nu, op de Dag van de Mentale Gezondheid, wil spreken.
Openhartige bekentenis
Ze beschrijft hoe het schrijven alleen al fysieke spanning opriep, alsof haar lijf protesteerde tegen zoveel kwetsbaarheid. Toch kiest ze voor eerlijkheid: verzwijgen voelt niet langer goed, zeker niet als het onderwerp zoveel anderen eveneens raakt.
Ze zegt dat de donkere gedachten hardnekkig zijn en soms zo intens dat ze liever even niet zou willen bestaan. Succes of liefde maken die storm niet vanzelf kleiner; mooie momenten en zwaarte blijken naast elkaar te kunnen bestaan.
Spannend om te delen
Openbaar delen voelt voor haar spannend, vooral door de mogelijke reacties. Wat als mensen haar zwak vinden, of denken dat ze overdrijft? Die vragen hebben haar jarenlang geremd en de stilte in stand gehouden.
Nu kiest ze ervoor dat angst niet langer de regie mag nemen. Ze spreekt, juist omdat het moeilijk is. Eerlijkheid, zegt ze, kan schaamte krimpen laten en ruimte maken voor begrip en verbinding.
Een vrolijk imago, een zware last
Aan de buitenkant oogt ze vrolijk, energiek en onstuitbaar succesvol; wie haar volgt, ziet werkplezier, recepten en familiegeluk. Maar achter de schermen is het soms stil en donker, en is doorgaan niet altijd vanzelfsprekend.
Die spanning tussen het ogenschijnlijk perfecte plaatje en haar binnenwereld weegt zwaar. Het idee dat ze ‘niets te klagen’ heeft, maakte het extra lastig om toe te geven dat het soms echt niet gaat.
Schaamte en terughoudendheid
Jarenlang sprak ze er liever niet over. Schaamte was een vasthoudende reisgenoot: de vrees om anders bekeken te worden, of om een stempel te krijgen, trok telkens harder dan het verlangen naar openheid.
In interviews liet ze af en toe iets doorschemeren, met behoedzame zinnen en veel omwegen. Pas nu kiest ze voor rechtuit spreken, omdat ze merkt hoezeer stilte de zwaarte vaak onnodig verlengt.
Angst voor oordeel
Ze vertelde eerder aan Bridget Maasland hoe bang ze soms is om als zeurderig te worden gezien. Bridget sprak dat destijds tegen, maar de angst voor veroordeling nestelt zich hardnekkig, zeker wanneer je publiek werk doet.
Wie zijn verhaal deelt, kan de interpretatie niet regisseren. Ze weet dat sommige mensen haar woorden zullen misverstaan, anderen juist opgelucht zijn. Dat onvoorspelbare maakt kwetsbaarheid spannend, maar niet minder waardevol.
Moederschap onder een vergrootglas
Een extra zorg is hoe mensen naar haar moederschap kijken. Ze wil niet dat haar worstelingen worden verward met onvermogen om te zorgen. Liefdevol opvoeden en mentaal worstelen kunnen, hoe paradoxaal ook, tegelijk waar zijn.
Bekende ouders voelen vaak extra druk om het toonbeeld van stabiliteit te zijn. Elk dipje lijkt een headline, elk voorbehoud een oordeel waard. Dat vergroot de drempel om eerlijk over gevoelens te spreken.
Impact op werk en relaties
Ze vreest dat sommigen haar vanaf nu als onstabiel of onbetrouwbaar bestempelen. In de mediawereld, waar imago’s meewegen, kan zo’n stempel deuren sluiten of samenwerkingen doen wankelen. Dat idee drukt, ook als het ongegrond blijkt.
En het is niet alleen werk. Ook vriendschappen en familiebanden kunnen last krijgen van de misvatting dat kwetsbaarheid gelijkstaat aan lastigheid. Terwijl juist openheid vaak de start is van zachtere, eerlijkere relaties.
Bekendheid en kwetsbaarheid
Bekendheid vergroot elk woord. Een post bereikt tienduizenden, reacties stapelen zich op, en niet iedereen leest met dezelfde nuance. Ze kiest daar desondanks bewust voor, wetend dat zichtbaarheid ook begrip en herkenning kan brengen.
Dat ze dit deelt op de Dag van de Mentale Gezondheid is geen toeval. Wereldwijd is 10 oktober een uitnodiging om te praten, te luisteren en stigma af te breken. Haar verhaal past precies in die beweging.
Hulp zoeken en blijven volhouden
Belangrijk: ze zocht de afgelopen jaren meermaals hulp en blijft dat doen wanneer nodig. Het leverde geen wondermiddel op, wel betekenisvolle stapjes vooruit. Kleine verschuivingen die samen optellen, zelfs als je ze pas later herkent.
Hulp vragen is geen teken van falen, maar van zorg. Ze benadrukt dat vooruitgang zelden lineair is en dat volhouden, zelfs wankel, telt. Elke dag opnieuw kiezen voor zelfzorg is al een vorm van succes.
Het grillige herstel
Ze kent het patroon: één stap vooruit, en dan ineens drie terug. Goede weken, gevolgd door dagen waarop de gordijnen dicht willen. Het grillige verloop is frustrerend, maar niet zinloos; ook terugval hoort bij leren en helen.
Wat helpt, zegt ze, is blijven bewegen binnen wat kan: praten wanneer het lukt, rust nemen wanneer het moet, kleine routines koesteren. Geen heroïek, wel menselijkheid. Opnieuw beginnen mag, zo vaak als nodig.
Waarom openheid ertoe doet
Door te delen laat ze zien dat mentale problemen geen uitzondering zijn, en al helemaal niet voorbehouden aan wie ‘iets tekortkomt’. Ook tussen carrière en gezin kan verdriet schuilgaan. Zichtbaarheid kan schaamte slinken en hulpzoekgedrag normaliseren.
Voor ons, de kijkers, schuilt er een simpele les: minder snel oordelen, vaker vragen hoe het echt gaat. Achter een glimlach kan strijd wonen. Een luisterend oor is vaak het begin van verlichting.
Grotere gesprek over mentale gezondheid
In Nederland groeit het gesprek over mentale gezondheid al jaren, maar schaamte blijft koppig. Bekende stemmen kunnen deuren openen, juist omdat ze de paradox belichamen: succesvol én kwetsbaar. Die combinatie maakt het onderwerp minder abstract, menselijker.
Miljuschka blijft intussen werken aan haar welzijn, stap voor stap. Ze hoopt dat haar eerlijkheid anderen ruimte geeft om hetzelfde te doen. Wat denk jij hierover, en wat heb jíj nodig? Praat met ons mee op social media.
Bron: infovandaag.nl
